**در بلور خواب ها**

آورده اند که: شاگردی در محضر یکی از اوستادان علوم قدیمه همی خواندی.گویند او حکایت کند از اوستادش که روزی شاهنامه ای اندر دست داشتی و انگشت بر این بیت بنهاده بودی که نه همین امروز است که شاعران معاصر دارید؛که در شاهنامه هم نام سهراب سپهری و فروغ آنهم یکجا بیامدی: اگر جفت گردد زبان بر دروغنگیرد ز بخت سپهری فروغ. و باز اندر شاهنامه نامی از "مرند"دیده ام در قصه ی کاموس کشانی: مگر خاک گر سنگ خارا خورندچو روزی سر آید خورند و مرند. بی درنگ شاهنامه بگشودم و نبرد ایران و تورانیان ورق بزدم؛رسیدم همان بیت.گفتم:عفواً یا اوستاذ!این چه بگفتید"مُرَند"نیست؟اوستاد بانگ برداشت:آنچه فراگفتم,فرو نخواهم گرفتن...

ادامه مطلب